10 grudnia 2017 roku, p\u00f3\u017anym popo\u0142udniem grupa 50 os\u00f3b z naszej parafii wraz z opiekunem duchowym ksi\u0119dzem Piotrem Doma\u0144skim wyruszy\u0142a do Warszawy. Podr\u00f3\u017c rozpocz\u0119li\u015bmy wsp\u00f3ln\u0105 modlitw\u0105 w autokarze. Po niespe\u0142na 30 minutach znale\u017ali\u015bmy si\u0119 u celu. Pukamy do furty Wy\u017cszego Seminarium Duchowego Diecezji\u00a0Warszawsko-Praskiej. Przybyli\u015bmy, by obejrze\u0107 sztuk\u0119 wystawian\u0105 przez kleryk\u00f3w trzeciego roku tego\u017c Seminarium. Sztuka nosi tytu\u0142 „Wielka wyprawa”. Podczas drogi\u00a0mieli\u015bmy przeczucie, \u017ce b\u0119dzie to bardzo ciekawy wiecz\u00f3r. Zacz\u0119li\u015bmy od zwiedzenia budynku Seminarium, po kt\u00f3rym oprowadzi\u0142 nas \u0141ukasz Piotrowski, jeden z\u00a0\u00a0kleryk\u00f3w. W ten spos\u00f3b poznali\u015bmy miejsce w kt\u00f3rym dojrzewaj\u0105 ludzie maj\u0105cy poprowadzi\u0107 nas w przysz\u0142o\u015bci drog\u0105 zbawienia. \u0141ukasz opowiada\u0142 o \u017cyciu w\u00a0Seminarium, o zwyczajach, o tym jak wygl\u0105da typowy dzie\u0144 kleryka. Pokaza\u0142 nam r\u00f3wnie\u017c bibliotek\u0119 i kaplic\u0119, w kt\u00f3rej klerycy prosz\u0105 Boga o opiek\u0119 ka\u017cdego\u00a0rozpoczynaj\u0105cego si\u0119 dnia. Go\u015bcili\u015bmy tak\u017ce w jednym z kleryckich pokoi, s\u0105 one na og\u00f3\u0142 dwuosobowe, w ten spos\u00f3b przemierzali\u015bmy d\u0142ugi seminaryjne korytarze.\u00a0Dowiedzieli\u015bmy si\u0119, \u017ce klerycy nie tylko modl\u0105 si\u0119, maj\u0105 bardzo wiele r\u00f3\u017cnorakich obowi\u0105zk\u00f3w, maj\u0105 dy\u017cury. Kto\u015b przecie\u017c musi dba\u0107 o czysto\u015b\u0107 schod\u00f3w, sanitariat\u00f3w, sto\u0142\u00f3wki i kuchni. Kto\u015b musi zmywa\u0107 naczynia po posi\u0142kach, do kt\u00f3rych najpierw trzeba nakry\u0107, na zewn\u0105trz czeka za\u015b grabienie li\u015bci a zim\u0105 od\u015bnie\u017canie. W\u00a0wyznaczonych dniach odwiedzaj\u0105 te\u017c chorych w szpitalach, hospicjach i domach opieki. Kr\u00f3tko m\u00f3wi\u0105c klerycy nie maj\u0105 czasu, by si\u0119 nudzi\u0107. O godzinie osiemnastej siedzieli\u015bmy ju\u017c w sali i ogl\u0105dali\u015bmy spektakl. Spektakl pe\u0142en humoru, kt\u00f3rego akcja rozgrywa si\u0119 w witrynie sklepu z zabawkami. W rol\u0119 nagle o\u017cywionych pacynek\u00a0wcieli\u0142o si\u0119 sze\u015bciu kleryk\u00f3w, czyli wszyscy studenci trzeciego roku. Sztuka rozbawi\u0142a i oczarowa\u0142a zar\u00f3wno dzieci jak i nas doros\u0142ych. Spektakl bardzo radosny, pouczaj\u0105cy i pe\u0142en muzyki. Mieli\u015bmy okazj\u0119 wys\u0142ucha\u0107 mi\u0119dzy innymi takich piosenek jak; „Jedzie poci\u0105g z daleka” „Jad\u0105, jad\u0105 misie” czy „K\u00f3\u0142ko graniaste”. W swej\u00a0wyprawie bohaterowie rozwi\u0105zuj\u0105 r\u00f3\u017cne problemy swego zabawkowego \u017cycia chc\u0105 r\u00f3wnocze\u015bnie wprowadzi\u0107 powiew \u015bwie\u017co\u015bci w \u017cycie starszego cz\u0142owieka, kt\u00f3rym jest nocny stra\u017cnik sklepu. W refrenie przewijaj\u0105cym si\u0119 podczas ca\u0142ego przedstawienia mogli\u015bmy us\u0142ysze\u0107, \u017ce ” lepiej patrze\u0107 i nie widzie\u0107 rzeczy, kt\u00f3re s\u0105 prawdziwe. Lecz,\u00a0gdy tylko zamkniesz oczy wszystko jest mo\u017cliwe.” Po godzinie dwudziestej \u017cegnamy si\u0119 ju\u017c z go\u015bcinnymi murami Seminarium, \u017cywi\u0105c jednocze\u015bnie nadziej\u0119, i\u017c w przysz\u0142ym roku znowu dane nam b\u0119dzie odwiedzenie tej uczelni. Dana nam b\u0119dzie ta chwila, by zn\u00f3w poby\u0107 z m\u0142odymi lud\u017ami po\u015bwi\u0119caj\u0105cym \u017cycie modlitwie, mi\u0142o\u015bci\u00a0bli\u017aniego i d\u0105\u017ceniu do \u015bwi\u0119to\u015bci. W drodze powrotnej modlitw\u0105 podzi\u0119kowali\u015bmy Panu Bogu za mi\u0142o sp\u0119dzony czas.<\/p>\n